I have a dream

Newtopia is een verhaal over de relatie tussen mensenrechten en kunst dat zich afspeelt onder de machtige toren van de Mechelse Sint-Romboutskathedraal. De Atheense curatrice Katerina Gregos (1967) onderzoekt door middel van verschillende thematische hoofdstukken de evolutie van de mensenrechten, met een focus op de ontwikkelingen vanaf de jaren 1970. Met meer dan 70 kunstenaars, waaronder vier van Belgische origine, ontvouwt ze een complex en bijzonder ambitieus betoog. Het hoeft ons overigens niet te verwonderen dat het discours van de mensenrechten meer opduikt bij kunstenaars afkomstig uit Latijns-Amerika, de Arabische wereld, de ex-Sovjetrepublieken en China. De standplaats van een kunstenaar laat zich altijd in zijn werk gevoelen.
Een van de bekende figuren aanwezig op Newtopia is de Syrische cartoonist Ali Ferzat (1951), wiens leefomgeving een, jammer genoeg, onuitputtelijke inspiratiebron lijkt te zijn. Met bijtende spotprenten stelt Ferzat schrijnende wantoestanden aan de kaak. Recent moeten vooral de Syrische president Bashar al-Assad en diens regime het ontgelden. Gelijkaardig is het verhaal van Egyptenaar Ganzeer (1982), maar conform zijn leeftijd bezigt de jonge Egyptenaar sociale media zoals Twitter, Tumblr en Youtube om zijn gedachten te ventileren. Ganzeer is tegen wil en dank een zogenaamde straatkunstenaar die zich van graffiti, grafiek en video bedient.
Dat curator Gregos zich voor het volle pond toespitst op sociale en politieke thema’s, verleent Newtopia een uitgesproken profiel. De politiek beladen kunstwerken zijn over de hele stad verspreid.